வளரும் தங்க பண்ணை
சிறு கதை
(இரும்பை தங்கமாக மாற்றும் வித்தை)
மதுரை கங்காதரன்
அகில உலக விஞ்ஞானிகளின் மகாநாடு நியூயார்கில் பரபரப்பில்லாமல் அமைதியாக நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தது. உலக விஞ்ஞானிகள் பலரும் தங்களுடைய கண்டுபிடிப்பையும் அதனால் மனித குலத்திற்கு ஏற்படும் நன்மைகளை ஒவ்வொருவரும் சுருக்கமாக அதேசமயத்தில் புரியும்படித் தெளிவாக எடுத்துச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தனர். அதில் இந்தியாவின் சார்பாக சென்ற தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்த விஞ்ஞானி ஆனந்த ராமனும் ஒருவராவார். அந்த நிகழ்ச்சி இந்தியாவிலுள்ள பல டி.விக்களில் நேரடியாக ஒளிபரப்பி கொண்டிருந்தார்கள். இந்திய மக்கள் எல்லோரும் குறிப்பாக இளைஞர்கள் அதை ஆர்வத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். விஞ்ஞானி ஆனந்த ராமனின் மனமோ தான் இந்த நிலைக்கு வரக் காரணமாய் இருந்த
விஞ்ஞானத்தில் மீது மிகவும் ஆர்வம் கொண்ட ஆனந்த ராமன் எதிர்பாராத ஒரு நிகழ்வினாலும், விஞ்ஞானம் படிப்படியாக வளர்வதற்கு ஒரு காரணமாய் இருந்த அதேசமயத்தில் முற்காலத்தில் வாழ்ந்த 'அல்கெமிஸ்ட்ஸ்' என்று அழைக்கப்படும் இரசவாதிகள்' செய்ததாகச் சொல்லப்படும் இரும்பைத் தங்கமாகும் வித்தையை செய்தது எப்படி? என்று தெரிந்தகொள்ளும் ஆர்வத்
ஒருவேளை இந்த வித்தையை உலகறிய தெரியச் செய்துவிட்டால் அதனால் ஏற்படும் நன்மைகளை விட தீமைகளே அதிகம் என்று எண்ணியதே ஒரு காரணமாக இருக்கலாம். அப்படிப்பட்ட அரிய வித்தைகளைக் கற்ற பலர் தென்னிந்தியாவில் வாழ்ந்ததாக சில சரித்திரக் குறிப்புகளை அவர் படித்ததை அடுத்து அதன்மேல் ஆர்வம் கொண்டு பல ஆராய்ச்சிகளை மேற்கொண்டார். ஆரம்பத்தில் எங்கிருந்து ஆரம்பிப்பது? என்பதில் சற்று குழப்பமாகவே இருந்து வந்தார். இருப்பினும் அவருடைய ஆர்வம் நாளுக்குநாள் அதிகமாகிக்கொண்டே போனதே தவிர குறையவில்லை.
அவருடைய அம்மா, அப்பா இருவரும் ஆன்மீகவாதிகள். ஆனால் இவரோ ஒரு விஞ்ஞானவாதி. எதையும் கண்ணால் பார்த்தால் தான் நம்புவார். உதாரணம் சொல்லவேண்டுமென்றால் "நீங்கள் கடவுளைக் காட்டுங்கள்! நான் நம்புகிறேன்" என்று அப்பா, அம்மாவிடம் வாதாடுவார். வழக்கம் போல் அவர்கள் "கடவுள் இல்லாத இடம் ஏதுடா? இந்த பூமியிலே இருக்கிற எல்லாவற்றிற்கும் உயிர் உண்டு. அந்த உயிர் தாண்டா கடவுள்! ஏன் கல்லு மண்ணும் கூட ஒருகாலத்திலே உயிர்கொண்டு இருந்திருக்கும். அதற்குள்ளேயும் பல ஜீவராசிகள் இப்போவும் வாழ்ந்துகொண்டு தானே இருக்கு. பல உயிரினங்கள் நம் கண்ணுக்குத் தெரிவதில்லை ! சில மட்டுமே நம்மோட கண்ணுக்குத் தெரியுது! மரம்,செடி, கொடிகள் எல்லாமே மண்ணிலே இருக்கும் சக்தியை (ஜீவனை) எடுத்துக்கொண்டு தானே வளருது. இல்லாவிட்டால் ஒரு சின்ன விதை எப்படி ஆலமரம் அளவுக்கு பெரிசாய் வளருது? அது அது சக்திக்கேற்ப ஒரு செல்லிலிருந்து பல செல்கள் கொண்ட உயிரினங்கள் வரைக்கும் சின்னதா பெரிசா அதனோட வளர்ச்சி இருக்குது. அவ்வளவு ஏன்? மனுசங்க கூட ஒரே ஒரு செல்லிலிருந்து தானே ஆரம்பிச்சு இப்போ இவ்வளவு பெரிசாய் வளர்ந்து ஆறறிவு வரை பெற்றிருக்கின்றனர். அந்த ஜீவ இரகசியத்தை அறியாத உன்னைப் போல சிலர் தான் கடவுளை நம்பாமே அவரையே எதிர்த்துப் பேசும் அளவுக்கு வளர்ந்துட்டார்கள். ம் ....எல்லாமே கலிகாலம் தான்! ஆனால் காலம் தான் இந்த உண்மைகளை உனக்கு உனக்கு உணர்த்தும்" என்று பேச்சை அத்தோடு முடித்துக் கொள்வார்கள்.
அவனுடைய அம்மா சொன்ன விளக்கம் அவன் நினைவுக்கு திரும்ப திரும்ப வந்துகொண்டிருந்தது. 'என்ன கல்லும், மண்ணும் கூட ஒருகாலத்திலே உயிரோடு இருந்திருந்ததா? இது சுத்த பைத்தியக்காரத்தனம். இதைப் படிக்காதவன் கூட நம்பமாட்டான்' என்று தன்னை சமாதானப்படுத்திக் கொண்டாலும் 'கடவுள் தூணிலும் இருப்பார் , துரும்பிலும் இருப்பார்' என்று அவனுடைய அம்மா , அப்பா அடிக்கடி சொல்லுகின்ற வரிகள் அவனைத் தூங்கவிடாமல் செய்தது.
ஒரு நாள் "மிஸ்டர் ஆனந்த ராமன், நாளை நான் படித்த பள்ளியின் ஆசிரியர்கள் மற்றும் மாணவ மாணவியர்கள் நம்மூரில் நடைபெற்றுக்கொண்டிருக்கும் 'உயிரியல் கண்காட்சி'யைப் பார்க்க வருகிறார்கள். நீங்கள் தான் அவர்களை வரவேற்பதோடு அங்கு அழைத்துச் சென்று அங்குள்ளவைகளை விவரித்தும் , அவர்களுக்கு வரும் சந்தேகங்களையும் தீர்த்தும் வை
மறுநாள் திட்டமிட்டபடி அவர்களை வரவேற்று 'உயிரியல் கண்காட்சிக்கு' அழைத்துச் சென்றார். ஆசிரியர்கள் உட்பட எல்லோரும் மிகமகிழ்ச்சியோடு ஆர்வமாக உள்ளே நுழைந்தார்கள். அதற்கு முன் ஒரு ஆசிரியர் " மாணவ மணிகளே ! இவர் தான் திரு. ஆனந்த ராமன். பௌதீக விஞ்ஞானி ! சர்சிவி ராமன், கணித மேதை இராமானுஜம் போல இவரும் அந்த இராமன்களைப் போல் சிறந்த அறிவாளி. உங்களுக்கு ஏதேனும் சந்தேகம் வந்தால் தாராளமாக அவரிடம் கேட்கலாம். வருங்காலத்தில் நீங்கள் எல்லோரும் மிகப்பெரிய விஞ்ஞானிகளாக வேண்டும் என்பது இவருடைய விழிகாட்டியும், நம் பள்ளியில் படித்து இப்போது பல விஞ்ஞானிகளுக்கு தலைமை விஞ்ஞானியாக இருக்கும் திரு அப்துல் ரஹீம் அவர்களின் ஆசை" என்று ஆசிரியர்களுக்கே உரித்தான பாணியில் பேசினார்.
ஆனந்த ராமனின் மனதில் ' பொதுவாக பள்ளியில் படிக்கும்போதே மாணவர்கள் சந்தேகம் கேட்கமாட்டார்கள். இப்போது கேட்டுவிடவாப் போகிறார்கள்? அப்படிக் கேட்டாலும் மாணவர்கள் தானே ! ஏதாவது சிறிய சந்தேகம் தான் கேட்பார்கள். அதை எளிதில் பதில் சொல்லி சமாளித்துவிடலாம்' என்று தன் மேல் அபார நம்பிக்கை கொண்டிருந்தார்.
ஆனால் அவர் நினைத்தது போல அங்கு நடைபெறவில்லை. மாணவ மாணவியர்கள் ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொன்றைப் பார்க்கும்போது அவர்களுக்குப் பலப்பல சந்தேகங்கள் வந்தது. அவைகளை எளிமையான முறையில் பதில் சொன்னார். படிக்கும் போது வராத சந்தேகம் ஏன் பார்க்கும் போது மட்டும் வருகின்றது? என்கிற காரணத்தைத் தேடினார். அதற்குரிய பதிலும் அவருக்குக் கிடைத்தது. 'அம்மா' என்று வெறும் எழுத்தாய் படிக்கும் போது கிடைக்காத அன்பும் பாசமும் நேரில் பார்க்
"என்ன சந்தேகம் கேளுங்க. கேட்டா தான் உங்களுக்கு அறிவும் கிடைக்கும்."
ஒரு மாணவி " வெள்ளையாய் மாவு போல் இருக்குதே அது என்ன சார்" என்று கேட்டாள்.
"அதுவா ? இது தான் 'பிளாஸ்டர் ஆஃப் பாரீஸ்' . இது முழுக்க முழுக்க கால்சியம்
உடனே ஆனந்த ராமன் நிலைமையை சமாளிக்க, " மாணவ செல்வங்களே ! ஒருவர் சந்தேகம் கேட்கும் போது யாருமே கேலி செய்யக் கூடாது " என்று அவருடைய வாய் சொன்னாலும் அம்மாணவி கேட்ட கேள்விக்கு சரியான பதிலைத் தேடிக் கொண்டிருந்தது அவருடைய மனம் என்பது தான் உண்மை. இருப்பினும் "எப்படின்னு நீயே சொல்லு பார்க்கலாம்? சரியா , இல்லையா? ன்னு நான் சொல்கிறேன்" என்றார்.
"சார், கடலுக்கடியில் இருக்கின்ற சிப்
அதோடு "நீங்க ஒவ்வொருவரும் எல்
அடுத்து அவர் பார்த்தது, பழுப்பு நிற சர்க்கரை எவ்வாறு வென்மை நிறச் சர்க்கரையாக மாறுகின்றது? தீக்குச்சி, தீப்பெட்டியில் உபயோகப்படுத்தும் தனிமம் எது என்று கேட்க "எல்லோ
"ரொம்ப சரியாய் சொன்னீங்க" என்றார். இம்முறை ஏதாவது சந்தேகம் கேட்
"சார், இதுவும் ஒரு காலத்திலே உயிரோடு
ஆனந்த ராமன் தன் முகத்தில் வித்தியாசம் காட்
"சார், முதல்லே சர்க்கரை. அது கரும்பிலிருந்து கிடைக்கின்றது. அதுவும் ஒரு ஜீவ ராசி தான். உயிர் இருந்ததினால் தான் அது வளருது. பிறகு 'பாஸ்பரஸ்'. ஓரறிவு முதல் ஆறறிவு பெற்ற மனிதன் உட்பட பல உயிரினங்கள் இறந்துவிட்டால் கடை
மீண்டும் மாணவ மாணவியர்களுக்கிடையில் ஒரு சலலப்பு இருந்தது.
"யாருக்கு , என்ன , எதிலே சந்தேகம்? சும்மா கேளுங்க" என்று சொன்ன பின்னரே அம்மாணவன் முன்னே வந்தான். "சார், எனக்கு இதிலே தான் சந்தேகம்" என்று ஒரு பகுதியை சுட்டிக்காட்
சட்டென்று ஒரு மாணவன் "சார், அப்படீன்னா நாம இப்போ பார்க்கிற கரி, வைரம், எண்ணெய் எல்லாம் ஒரு காலத்திலே மரம் செடிகள், விலங்கினங்கள் உருவிலே உயிரோடு இருந்திருக்கும்! சரியா சார்" என்று எதேச்சையாக சொல்ல அதை கேட்டவுடன் அவரை யாரோ அவர் அறிவில் அறைந்தார்ப்போல் உணர்ந்தார். சற்று சுதாரித்துக் கொண்டு " ஆமாம், ஆமாம்" என்று சமாளித்தார்.
இன்னும் என்னென்ன சந்தேகம் கேட்பார்களோ?
அப்போது மாணவிகளுக்கு மத்தியில் பெரிய விவாதமே சட்டென்று நடந்து முடிந்தது. 'அது அப்படித்தான் என்கிற சப்தமும், அப்படி இருக்கவே இருக்காது' என்கிற சப்தமும் கேட்டது.
"என்ன, என்ன அங்கே பேச்சு?"
"சார், வைரம் இப்படி கிடைக்கிறதுன்னா தங்கமும், வெள்ளியும், பிளாட்டினமும் அந்த மாதிரித் தான் கிடைக்கும்ன்னு இவள் ஒரு புதுக்கதை சொல்றா சார்" என்று ஒரு மாணவியை உசுப்பிவிட்
"என்ன கதை, எனக்கும் கேட்கனும் போல ஆசையாய் இருக்கு. எங்கே சொல்லு பார்க்கலாம்"
" சார்... சார்.. எனக்கு பயம்மா இருக்கு சார்"
"இஸ் ஆல் ரைட். இங்கே எல்லோரும் பாருங்க. இவங்க பேசுறப்போ யாருமே குறுக்கே பேசக்கூடாது. சிரிக்கவும் கூடாது" என்று உறுதி வாங்கிய பின்னரே அம்மாணவி பேச ஆரம்பித்தார்.
"சார், கரி (கார்பன்), கால்சியம், மெக்னிசியம், சிலிகா, இரும்பு போன்ற தனிமங்கள் பெரிய
அவர் தன் இரு கைகளைத் தட்ட அனைத்து
"மாணவ மணிகளே, டார்வின் கொள்கையில் எவ்வளவு உண்மை இருக்கின்றதோ அந்த அளவு உண்மை இம்மாணவி சொல்லுவதில் இருக்கலாம். இது கதை அல்லது கற்பனையாக இருந்தாலும் பரவாயில்லை. இம்மாணவியின் விளக்கம் என்னை 'அதில் அராய்ச்சி செய்' என்று தூண்டிவிடச் செய்த விளக்கு என்றே கருதுகிறேன். அதன் பிரகாசம் கு
அவர்கள் ஒவ்வொன்றாக சுற்றிப்பா
அதன் பிறகு அவர் மேற்கொண்டு பல நூல்களிலிருந்து பல குறிப்புகளை எடுத்து அதனை அடிபடையாகக் கொண்டு பல ஆய்வுகளை தொடர்ந்து சலிக்காமல் கடின உழைப்போடும் தன்னம்பிக்கையோடும் செயல்பட்டா
சிறு மின்னதிர்ச்சி எதிர்கொள்ளு
பத்திரிக்கை உலகமோ இந்தியா ஏற்கனவே ஆன்மீகத்தில் சொர்க்க
"இப்போது இந்தியாவின் விஞ்ஞானி
அவர்கள் இந்தியாவை மட்டுமல்ல
******************************
